«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ کِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیکال. آنکه چیزی را برای خوردن می گیرد. (ناظم الاطباء). || گیرندهء مال ضعفا. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استئکال و استیکال شود.