«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ کِ لَ] (ع ص، اِ) مستأکله. کسانی که مال ضعیفان و یتیمان را بگیرند و با آن زندگی کنند. (اقرب الموارد). ظالمان و ستمگران و خورندگان مال مردم. (ناظم الاطباء).