«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ وِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیوار. شتابنده در تاریکی و ترسنده. (منتهی الارب). || سخت خشمگین شونده. || شتر نر که آمادهء برجستن باشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || فرارکننده و گریزنده. (اقرب الموارد). و رجوع به استئوار و استیوار شود.