مستبصر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ صِ] (ع ص) نعت فاعلی از استبصار. بینادل شونده. (غیاث) (منتهی الارب). آنکه طلب بصیرت می کند و بینادل می شود. (ناظم الاطباء) : و زین لهم الشیطان أعمالهم فَصَدَّهم عن السبیل و کانوا مستبصرین. (قرآن 29/37). || طلب بصیرت کننده. (منتهی الارب). || پیدا و آشکار شده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به استبصار شود.