«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ءَ] (ع ص) نعت مفعولی از استثئار. آنکه برای گرفتن خونبهای کسی از وی کمک خواسته باشند. (اقرب الموارد). رجوع به استثئار شود.
