مستحسن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ سَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استحسان. نیکو شمرده شده و پسند نموده. (غیاث) (آنندراج) (اقرب الموارد). ستوده. نیکو. خوب. رجوع به استحسان شود :
هر آنچه گفت همه گفت اوست مستحسن
هر آنچه کرد همه کرد اوست مستحکم.
سوزنی.
ماهرویا مهربانی پیشه کن
سیرتی چون صورت مستحسنت.سعدی.
قاعدهء مستحسن بنهاد. (تاریخ قم ص187).
- مستحسن داشتن؛ پسندیدن. (یادداشت مرحوم دهخدا).