«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ صِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استحصاف. استوار و سخت و مستحکم. (آنندراج) (اقرب الموارد). || فرج تنگ و خشک شونده وقت جماع. (آنندراج). رجوع به استحصاف شود.