مستحلی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ حِلْ لی] (حامص) حاصل مصدر از مستحل. حالت و چگونگی مستحل :
چونکه ندارد همیت باز کنون
حلیت پیری ز جهل و مستحلی.
ناصرخسرو (چ دانشگاه ص287).
رجوع به مستحل شود.