«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ دَق ق] (ع اِ) اسم مکان از استدقاق. جزء باریک و یا جای باریک. (ناظم الاطباء). || مستدق الساعد؛ مقدم بازو متصل به بند دست. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استدقاق شود.