مستدیری

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (حامص) مستدیر بودن. مدور بودن. گرد بودن. رجوع به مستدیر و استداره شود : آسمان شکل سده رفیع او را دعا گفت. شکل کری و مستدیری یافت. (سندبادنامه ص12).