مستدل

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ دَل ل] (ع ص) نعت مفعولی از استدلال. اثبات کرده شده با دلیل و برهان. (ناظم الاطباء) :
گل علم اعتقاد خاقانی است
خارش از جهل مستدل منهید.خاقانی.
و رجوع به استدلال شود.