مستدیم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استدامه. همیشه دارنده و درنگ نماینده. (آنندراج). همیشه. (ناظم الاطباء). درنگ کننده و یا دوام چیزی را خواهنده. (اقرب الموارد). رجوع به استدامه شود :عقاید ایشان بر آن مستقیم و مستدیم گشته. (ترجمهء تاریخ یمینی ص414). اولیاء دولت را بر حفظ مصالح آن ملک مستقیم و مستدیم بداشت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص46). || نرمی کننده و آنکه نرمی می کند با غریم خود و بر رفق و مدارا مطالبهء حق خود را از وی می کند. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || اوج گیرنده در هوا. (اقرب الموارد).