«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ذِل ل] (ع ص) نعت فاعلی از استذلال. خوار و ذلیل دارنده کسی را. (اقرب الموارد). || خوار پندارنده. (آنندراج). کسی که دیگری را خوار می بیند. (اقرب الموارد). رجوع به استذلال شود.