«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استذراء. پناه گیرنده به کسی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بز گشن خواه. (منتهی الارب). || به سایهء درخت شونده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استذراء شود.