«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) مستذمٍ. نعت فاعلی از استذماء. آنکه به دنبال مال دیگری میرود و آن را می ستاند. (اقرب الموارد). رجوع به استذماء شود.
