مستر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ سَتْ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از تستیر. پوشیده. (دهار). پوشیده شده. (از غیاث) (اقرب الموارد). ستیر. مصون. رجوع به تستیر شود :
ای گشته چو آفتاب تابان
از سایهء نور خور مستر.ناصرخسرو.
پیدا چو تن تو است تنزیل
تأویل در او چو جان مستر.ناصرخسرو.
سه فرزند دارند پیدا و پنهان
ازیشان دو پیدا و دیگر مستر
نیاید برون آن مستر به صحرا
نهفته، نشسته ست برسان دختر.ناصرخسرو.
خدای رازدان کس را ز مخلوق
نکرده ست آگه از راز مستّر.ناصرخسرو.
شجاعت بهره ای باشد خدائی
یلان را در دماغ و دل مستّر.ازرقی.
|| کنایه از پنهان و نهان :
پاسبان تست نور و ارتقاش
ای تو خورشید مستّر از خفاش.
مولوی (مثنوی).