«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نِ] (ع ص) نعت فاعلی از استذناب. سپس رو. (منتهی الارب). به دنبال کسی رونده بطوری که نشان او را از دست ندهد. (اقرب الموارد). آنکه در سپس شتران باشد. (منتهی الارب). || گناهکار و مذنب یابنده کسی را. || نسبت گناه به کسی دهنده. (اقرب الموارد). رجوع به استذناب شود.