«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بِ] (ع ص) نعت فاعلی از استرباع: رجل مستربع بعمله؛ مرد شکیبا و قوی و بخودی خود به کاری ایستاده شونده. (منتهی الارب). || ریگ توبرتو نشسته. || غبار بلندشده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || شتر قوی بر سیر. (منتهی الارب). رجوع به استرباع شود.