«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ جِ عَ] (ع ص) تأنیث مسترجع، که نعت فاعلی است از استرجاع. رجوع به مسترجع و استرجاع شود. || قوت مسترجعه؛ بنابر عقیدهء صدرالدین غیر از قوای حافظه و مفکره و واهمه امر جدائی نیست. وی گوید ان الادراک للوهم و الحفظ للحافظه والتصرف للمفکره و بهذا القوی یتم استرجاع من غیر حاجه الی قوه اخری غیرها فوحده المسترجعه وحده اعتباریه، و همین طور ذاکره مرکب از ادراک و حفظ است که «و یتم بالوهم والحافظه». (فرهنگ علوم عقلی از اسفار).