«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ شِ دُ بِلْ لاه] (اِخ)(ال ...) فضل بن احمد (المستظهربالله) ابن المقتدی عبدالله بن محمد هاشمی عباسی مکنی به ابومنصور، بیست و نهمین خلیفهء عباسی. وی به سال 485 ه . ق. متولد شد و در سال 512 ه . ق. پس از مرگ پدرش با وی بخلافت بیعت کردند. مردی عالی همت و شجاع و فصیح بود و شعر نیکو می سرود. در اواخر عهد خلافتش سلطان مسعودبن ملکشاه سلجوقی در همدان قیام کرد و خلیفه با سپاهی به جنگ او آمد ولی در میدان جنگ لشکریان او از اطاعتش سرباز زدند و گریختند و سلطان مسعود وی را دستگیر کرد (به سال 529 ه . ق.) و هنگامی که قصد ورود به بغداد داشت در دروازهء مراغه جمعی از باطنیان که از جانب سلطان سنجر سلجوقی مأمور بودند او را بقتل رساندند و جسدش را در مراغه دفن کردند. از وزرای او شرف الدین ابوناصر و انوشروان بن محمد بن خالدبن محمد قاشانی و جمال الدین عمیدالدوله بن علی حسن بن ابی العز علی بن صدقه بوده اند. (از الاعلام زرکلی ج 5 ص351 بنقل از فوات الوفیات و ابن اثیر). و نیز رجوع به مجمل التواریخ و القصص ص18 و 386 و تجارب السلف ص293 و ابن خلکان چ طهران ص458 شود.