«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ زِ] (ع ص) نعت فاعلی از استشزار. بلندشونده. (منتهی الارب). مرتفع. (اقرب الموارد). || بلندکننده. (اقرب الموارد). || بازگونه تابندهء ریسمان. (منتهی الارب). آنکه ریسمان را می تابد. (اقرب الموارد). و رجوع به استشزار شود.