«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رَ فَ] (ع ص) تأنیث مستطرف که نعت مفعولی است از استطراف. رجوع به مستطرف و استطراف شود. || آنکه خانه زاد نباشد و از نتایج صاحب خود نبود. (منتهی الارب).