مستعان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (اِخ) نامی از نامهای باری تعالی. (از مهذب الاسماء) :
ما اعتماد بر کرم مستعان کنیم
کان تکیه عار بود که بر مستعار کرد.سعدی.