«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ جِ] (ع ص) نعت فاعلی از استعجام. آنکه سخن پیدا گفتن نتواند و گنگ. (منتهی الارب). || آنکه اصو قادر بر سخن گفتن نباشد. || آنکه از غلبهء خواب قادر بر خواندن نباشد. (اقرب الموارد). رجوع به استعجام شود.