«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استعراب. فحش گوینده و سخن زشت آورنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || ماده گاو گشن خواهنده. (منتهی الارب). || داخل شونده بین عرب. (اقرب الموارد). کسی که شبیه به تازیان شود. (ناظم الاطباء). متعرب. و رجوع به استعراب و مستعربه شود :یکی را پرسیدند از مستعربان که ماتقول فی الامارد؟ (گلستان).