مستعد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ عِدد] (ع ص) نعت فاعلی از استعداد. مهیا و آماده شده به کاری. (اقرب الموارد). ساختگی و آمادگی چیزی دارنده. (غیاث) (آنندراج). آماده. آراسته. مهیا. ساخته. حاضر. رجوع به استعداد شود :چون... فضیحت خویش بدید... مستعد و متشمر روی بتابد [ شتربه ] . (کلیله و دمنه). طایفه ای از لشکر ابوعلی برعقب او تا به پل مرو رود برفتند. و او مستعد کار بود به مقاومت ایشان بازایستاد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص109). به ملک نوح کس دوانید تا کار را مستعد باشد و عزیمت حرکت را به امضاء رساند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص147).مُشفَتِرّ؛ مستعد دامن بر زده و بر پای خاسته. (منتهی الارب).
- مستعد بودن؛ آماده بودن.
- مستعد شدن؛ آماده شدن. مهیا شدن : به شمار دعوت اسلام تظاهر نمود و به سعادت هدایت مستعد شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص410). عزم مدافعت مصمم کرد و مستعد کار شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص417).
- مستعد قبول؛ حاضر و آماده برای دریافت کردن. (ناظم الاطباء). آماده برای پذیرفتن.
- مستعد کردن؛ آماده کردن. آماده ساختن. مهیا کردن. حاضر کردن.
|| سزاوار و لایق و شایسته. (ناظم الاطباء).
- مستعد نفرین؛ سزاوار نفرین. (ناظم الاطباء).
- نامستعد؛ نالایق. که درخور تربیت و یا ترقی نیست : استعداد بی تربیت دریغ است و تربیت نامستعد ضایع. (گلستان).
|| با استعداد. دارای استعداد.