«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استعلاء. بلند و بلند برآمده. (منتهی الارب). مرتفع. || بالارونده. || غلبه کننده. (اقرب الموارد). || حروف مستعلی یا استعلاء؛ هفت حرف است از حروف الفبا یعنی: خ، ص، ض، ط، ظ، غ، ق. و رجوع به مستعلیات و مستعلیه شود. || در اصطلاح احکام نجوم، کوکبی که استعلا دارد. (یادداشت مرحوم دهخدا). رجوع به استعلاء شود.