«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ لِ] (ع ص) نعت فاعلی از استعلاج. || مرد درشت پوست. (منتهی الارب). || پوست و جلد غلیظ و درشت. || کسی که لحیه و ریش او روییده باشد. (اقرب الموارد). رجوع به استعلاج شود.