«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نُ بِلْ لاه] (اِخ) (ال ...) لقب سلیمان بن حکم بن سلیمان بن عبدالرحمان الناصر اموی، مکنی به ابوایوب. دوازدهمین خلیفهء اموی در اندلس اسپانیا. وی به سال 354 ه . ق. متولد شد و در سال 399 بعد از بقتل رسیدن عمش هشام بن سلیمان با او بیعت شد و لقب المستعین بالله گرفت. در سال 403 وارد قرطبه شد و در آنجا به الظافر بحول الله نیز ملقب گشت. او در سال 407 ه . ق. بدست علی بن حمود حاکم طنجه و سبته بقتل رسید و با درگذشت وی مدت هفت سال ذکر بنی امیه بر منابر اندلس متروک گشت. المستعین بالله شخصی ادیب و شاعر بود. (از الاعلام زرکلی چ 2 ج 3 ص184 از البیان المغرب و جذوه المقتبس).