«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نُ بِلْ لاه] (اِخ) (ال ...) لقب سلیمان بن محمد بن هودبن عبدالله بن موسی، مولای ابوحذیفهء جذامی، مکنی به ابوایوب و مؤسس دولت آل هود در اندلس. وی به سال 410 ه . ق. هنگامی که حکومت امویان در اندلس رو بضعف گذاشته بود بر شهر تطیله مستولی گشت و سپس برخی شهرهای دیگر را نیز تصرف نمود و به سال 431 ه . ق. سرقسطه را نیز اشتغال کرد و به سال 438 ق. درگذشت. (از الاعلام زرکلی چ 2 ج 3 ص196 از البیان المغرب و ابن خلدون).