«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نُ بِلْ لاه] (اِخ) (ال ...) لقب عباس بن محمد بن ابی بکربن سلیمان، مکنی به ابوالفضل، از خلفای دولت عباسی ثانی در مصر. به سال 808 ه . ق. بعد از درگذشت پدرش با وی بیعت شد. به سال 815 توسط اتابک شیخ محمودی با داشتن عنوان خلافت در قلعهء جبل بازداشت شد و بعد از یک سال از خلافت نیز خلع گشت و به زندان اسکندریه منتقل شد و در سال 833 ه . ق. در سن چهل سالگی در این شهر به مرض طاعون درگذشت. (از الاعلام زرکلی ج 4 ص39 از تاریخ الخمیس و التبرالمسبوک و الضوءاللامع).