«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ مَ] (ع ص) زن تنگ کرده شرم به دارو. (از منتهی الارب). زن که داروهای عفص به کار برد: کتب عبدالملک الی الحجاج: یا ابن المستفرمه بعجم الزبیب!
