مستک

«لغت نامه دهخدا»

[مَ تَ] (ص مصغر) مست گونه :
مستک شده ای همی ندانی پس و پیش. (اسرار التوحید ص17).
- نیم مستک؛ اندک مایه مست. اندک مست :
نیم مستک فتاده و خورده
بی خیو این خدنگ یازه من.سوزنی.