«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حِ] (ع ص) نعت فاعلی از استلحاق. کسی که «الحاق» می کارد و آن میوهء بعد از نخستین میوه است. (از اقرب الموارد). || چیزی را به خود نسبت دهنده. (از اقرب الموارد). و رجوع به استلحاق شود.