مستلذ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ لَذذ] (ع ص) نعت مفعولی از استلذاذ. آنچه لذیذ بنظر آید. لذت دار. گوارا :
زندگی خود نخواهد بهر خوذ
نی پی ذوق حیات مستلذ.مولوی (مثنوی).
رجوع به استلذاذ شود.