«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حِ] (ع ص) نعت فاعلی از استلحام. راه فراخ. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || آنکه در پی راه میرود یا در پی فراخترین راهها می رود. (از اقرب الموارد). رجوع به استلحام شود. || (اِ) شیر بیشه. (منتهی الارب). اسد. (اقرب الموارد).