«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ فَ] (ع ص) نعت مفعولی از استلفاج. بی چیز. (منتهی الارب). مفلس. ملفج. (اقرب الموارد). و رجوع به ملفج شود. || دل رفته و بی حواس از ترس. || به زمین دوسیده و لاصق از لاغری و ناتوانی. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).