مستمری

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ مِرْ ری] (ص نسبی، اِ)آنچه به کسی از نقد یا جنس بطور استمرار ماهانه و یا سالانه دهند. (ناظم الاطباء). وظیفه. راتبه. راتب. ورستاد. حقوق : ارقام مناصب، خواه به مهری که در نزد مهرداران ضبط است می رسیده یا نمی رسیده. رسوم مستمری خود را اخذ می نموده اند. (تذکره الملوک ص 26).
- مستمری خوار؛ مستمری خور. وظیفه بگیر.
- مستمری گیر؛ وظیفه بگیر.