«لغت نامه دهخدا»
[مَ خَ] (ع مص) مصدر میمی است از سخط. (از منتهی الارب). سخط. (اقرب الموارد). خشم گرفتن و ناخشنود شدن. (آنندراج). و رجوع به سخط شود. || (اِ) آنچه شخص را به سخط وادارد و عصبانی کند. ج، مَساخط. (از اقرب الموارد).