مسفوح

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از سفح. رجوع به سفح شود. || ریخته. (منتهی الارب). مُنصبّ. (اقرب الموارد). ریخته شده : الا أن یکون میته أو دما مسفوحا... (قرآن 6/145). اشک دیدهء انام مسفوح و چشم شخص اسلام مقروح و مجروح. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 444). || چیز فراخ. (منتهی الارب). واسع. (اقرب الموارد). || درشت. (منتهی الارب). غلیظ. (اقرب الموارد). || شتر بر زمین گسترده و دراز کشیده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || مسفوح العنق؛ دراز و درشت گردن. || جمل مسفوح الضلوع؛ شتر که دنده های او سخت نباشد. (از اقرب الموارد).