«لغت نامه دهخدا»
[مَ حَ] (ع ص) تأنیث مسفوح. رجوع به مسفوح شود. || ناقه مسفوحه الابط؛ شتر مادهء فراخ بغل. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
