مسقط

«لغت نامه دهخدا»

[مَ قَ] (ع مص) افتادن و سقوط کردن بر زمین. (از اقرب الموارد). بیوفتادن. (تاج المصادر بیهقی). بیفتادن. (دهار) : از وقت لمعهء فلق تا وقت مسقط شفق با طلایع مرگ به بازی درآمدند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 394). || بیفتادن از چشم کسی و حقیر شدن نزد او. (از اقرب الموارد). سقوط و رجوع به سقوط شود. || (اِ) وقت افتادن بچه از شکم. (دهار). || جای افتادن. (منتهی الارب). موضع سقوط، و بر این وزن کم استعمال است. || آنجا که شخص متولد شده باشد: هو یحن الی مسقطه. (از اقرب الموارد). آن موضع که بچه به زمین آید. (دهار). آنجا که بچه به زمین آید. مولد. ج، مساقط. و رجوع به مسقط الرأس شود. || بال مرغ. (منتهی الارب)(1). جناح طائر. (اقرب الموارد).
(1) - بدین معنی در منتهی الارب به کسر قاف ضبط شده است.