مسقط

«لغت نامه دهخدا»

[مُ قِ] (ع ص) نعت فاعلی از اسقاط. رجوع به اسقاط شود. ساقط کننده. اندازنده. (از اقرب الموارد).
- داروی مسقط جنین؛ دارو که سبب افکندن بار شود.
- مسقط الاجنه؛ بچه افکن. (یادداشت مرحوم دهخدا).
|| زن که بچهء ناتمام افکنده باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). سقط کننده.