مشاجرت

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ جَ / جِ رَ] (از ع، اِمص)مشاجره و مشاجره. رجوع به مشاجره و مدخل بعد شود.
(1) - رسم الخطی است از «مُشاجره» عربی و اغلب در فارسی به کسر «ج» تلفظ می شود.