مشارف

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رِ] (ع اِ) جِ مشرف و مشرفه. (ناظم الاطباء). جِ مُشْرَف(1) (الموضع یشرف منه). (اقرب الموارد) (از محیط المحیط).
- مشارف الارض؛ بلندیهای آن. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). بلندی های زمین. (ناظم الاطباء).
(1) - منتهی الارب و ظاهراً ناظم الاطباء این کلمه را مَشرَف ضبط داده اند. رجوع به مشرف و مشرفه شود.