مشترک

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ رِ] (ع ص) شرکت دارنده در چیزی. کسی که با دیگری در ملکی شریک است. انباز. شریک : فانّهم یومئذ فی العذاب مشترکون. (قرآن 37/33). || کسی که مجله ای یا روزنامه ای را برای مدت شش ماه یا یک سال آبونمان شود. ج، مشترکین.