مشغنب

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ نَ / نِ](1) (ع ص) گوسفند که شاخ آن راست برآمده سپس آن پیچ خورده مائل شود بجانب گوش. (آنندراج) (ناظم الاطباء). تیس مشغنب، بمعنی تیس مشعنب به عین مهمله است. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به مشعنب شود.
(1) - در آنندراج این کلمه به فتح اول ضبط شده است.