مشک خال

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ص مرکب) که خالی چون مشک دارد. که خال سیاه دارد :
دگر ره پری پیکر مشک خال
گشاد از لب چشمه آب زلال.نظامی.