مشک نافه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ کِ فَ / فِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) مشک خالص و بی غش. (برهان) (آنندراج). مشک خالص. (انجمن آرا) (فرهنگ رشیدی) :
زر به خروار و مشک نافه به کیل
وز غلام و کنیز چندین خیل.
نظامی (هفت پیکر ص132).
و رجوع به مشک و مشک ناب و دیگر ترکیبهای مشک شود.