مشکین پر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ پَ] (ص مرکب) که پری چون مشک دارد.
- مورچهء مشکین پر؛ نوعی از مورچهء پردار :
سپه آورد رخت، مورچهء مشکین پر
تا تو از مملکت حسن شوی عزل پذیر.
سوزنی.
|| خربیواز. رجوع به همین کلمه شود.